Een van die plekken waar ik zelfs na jaren nog vaak aan denk. 's Avonds zaten we met z'n vijven, uit verschillende levensfasen, voor de open haard, en praatten we onder het genot van een glas rode wijn. 's Ochtends nam ik mijn kopje thee mee naar buiten, het water zo turkoois dat het je bijna verblindde, en dacht ik: 'hier wil ik sterven'. Toen ik besloot om tijdens de pandemie een paar maanden naar de eilanden te verhuizen, dacht ik vaak aan die ochtend in de voortuin van dit hostel.