Venetië is niet zomaar een stad – het is een doolhof van herinneringen die op het water drijven. Gebouwd op 118 eilanden en met elkaar verbonden door grachten en meer dan 400 bruggen, verbaast het me nog steeds hoe elke bocht, elke schaduw, elke weerspiegeling nieuw aanvoelt. Ja, het trekt miljoenen toeristen per jaar, maar als je van de hoofdroutes afwijkt – dwaal door Castello bij zonsopgang, vang het rustige gezoem van Giudecca bij zonsondergang, of volg de mist die in de winter door Cannaregio krult – dan vind je het Venetië dat de lokale bevolking kent en fotografen najagen. Voor mij is het een plek waar licht vreemde en prachtige dingen doet: weerkaatsend op het marmer van San Giorgio, filterend door oude ramen, of zachtjes rimpelend over de lagune. Het is niet alleen geschiedenis die je hier vastlegt – het is emotie.