Dwalen door de Medina voelde als een stap terug in de tijd. We waren nog geen twee minuten binnen voordat we werden overvallen door de geur van kruiden, de glinstering van koperen lampen en de echo van een straatmuzikant ergens in het doolhof. Het is chaotisch, ja – maar op de best mogelijke manier. Elke hoek verbergt iets nieuws: een klein kraampje met saffraan en arganolie, een kat die slaapt op kleurrijke tegels, of een ambachtsman die hout snijdt alsof hij het al zijn hele leven doet.

We zijn volledig verdwaald (meer dan eens), maar eerlijk gezegd? Dat was het leukste. We zaten muntthee te drinken met een lokale verkoper die verhalen deelde over zijn jeugd binnen de muren van de Medina. Van de drukte van Jemaa el-Fnaa tot de vredige schaduw van de Koutoubia-minaret, de hele plek is een zintuiglijke overbelasting – maar eentje die we zo weer zouden beleven. We kwamen voor de foto's, maar vertrokken met verhalen, en die blijven je veel langer bij dan souvenirs ooit doen.